Lang voordat de Vikingen hun verhalen aan perkament toevertrouwden, droeg deze plek al een naam. In de oude taal van de Noormannen fluisterde men haar tussen woorden voor eed, vergadering en heilige grond. Slechts weinigen kennen nog de juiste uitspraak. Tussen de zwarte rotswanden kwamen ooit de clans bijeen. Daar spraken zij recht, zwoeren zij trouw en begroeven zij een geheim dat geen lied mocht overleven. Nu schijnt er opnieuw licht uit de runensteen.

Een jonge boogschutter volgt de tekens die haar vader achterliet. Hoe dichter zij de verlaten vergaderplaats nadert, hoe vaker dezelfde stem in haar dromen klinkt — een stem die haar naam kent en haar smeekt om terug te keren.

Onder het mos wacht een erfenis. En in de steen staat een eed gekerfd die nog altijd op vervulling wacht.

Alpha:

Bravo:

Charlie:

Delta:

Echo:

Foxtrot:

Golf:

Hotel: